مارسل پروست

حجم عظیم در جستجوی زمان از دست رفته، خیلی از کتابخوانان را از خواندن آن منصرف کرده است و خواهد کرد، و آنان یا از خیر خواندن پروست خواهند گذاشت یا به بخش کوچک و مجزای عشق سوان بسنده خواهند کرد. جمله های در هم پیچیدۀ پایان ناپذیر، پاراگراف هایی که صفحه به صفحه، همچنان ادامه دارند، ترکیب هایی به ظاهر پیچاپیچ، آکنده از جمله های معترضه و تشبیهاتی که یکی از پس دیگری می آیند، همه و همه، اثر پروست را برای خوانندگان ناشکیبای امروزی دشوار می کند. خواندن پروست، زمان و بردباری می خواهد، اما این زمان هرگز «از دست رفته» نخواهد بود. پس از چند صفحه ای که از خواندن کتاب بگذرد، موجاموج پرشکوه و جریان های نهفته در ژرفاهای روایت، خواننده را با خود خواهد برد، درخشش خیره کنندۀ اثر، راه او را روشن خواهد کرد، همراهی بی شمار شخصیت های کتاب، تخیل او را برخواهد انگیخت، و کاوش های خارق العادۀ نویسنده در ژرفاها و سرچشمه های انگیزه های بشری، شناخت او را از نوع بشر غنی تر خواهد کرد.