این رمان نخستین بار در آوریل سال ۲۰۰۲ با نام «دیوانه و برج مونپارناس» به صورت فی البداهه به مدت ۴۲ شب، هر شب یک قسمت، روی سایت شخصی نویسنده نوشته و منتشر شده است. «وردی که برهها میخوانند» روایت بازنویسی شده همان داستان است.
راه پشت سر باز بود، اما غرور میبست راه گریز را. افتادم میان حلقهی آتش.
گونهی راستم تیر کشید.
استخوان پای چپم تیر کشید.
پهلوی راستم تیر کشید.
لب بالا… شکاف.
پهلوی چپم… تیر.
استخوان دندهها… درد.
زیر چشم راستم… خون.
از اعماق وجودم ناگهان قاتلی دوید توی عضلههای دست.
