Bij de zeven basalten figuren kwam de panoramawagen tot stilstand. Het waren reusachtige mensbeelden, gekapt in ruwe, hoekige vormen. Ze stonden allemaal een kant op gericht en bewogen in een traag, gestadig ritme hoofd en ledematen, met een voet aan hun voetstuk geklonken. Het leek op een ballet van oerwezens met een nog niet ontwaakte geest.
Er kwam een gevoel van trots in de staatsraad op. 'Weet u excellentie, dat het duizend drieenzeventig jaar duurt voor de groep voor een tweede maal in dezelfde houding komt?'
Twaalf SF-verhalen met oog voor het onafwendbare. Vincent van der Linden zet op meesterlijke wijze mensen neer in vreemde (maar onrustbarend herkenbare) omgevingen.
